Kolory, barwy, palety...cała ich gama próbuje się dzisiaj tu przebić. Więc, tak na przekór szarości zaokiennej, kilka migawek z mojej wciąż ewoluującej sypialni. Dla odmiany - mało słów , więcej zdjęć :)








 Bardzo długo szukałam też idealnych zasłonek , firanek , zazdrosek. Czekokolwiek, co by mi tu mogło pasować. I w tej materii znów okazała się klapa. Moje tworzenie i szukanie wciąż kończyło się pustymi karniszami. Aż któregoś dnia dostałam olśnienia. Przecież mam na dole panele , które świetnie będą mi tu pasować. Realizacja nastąpiła gwałtownie.Na razie mnie cieszy takie rozwiązanie. Ale kto wie, co będzie dalej :)

Mój powrót do blogowania miał być związany z moim wnętrzem. A może bardziej z tym  to co wyszło z wnętrza na zewnątrz. Ogromna potrzeba harmonii w środku, przełożyła się na poczucie harmonii w moim otoczeniu. Rozliczenie z przeszłością nie było jednak łatwe. Ale przyniosło niebywałą lekkość i oczyszczenie.

I tu zaczęła się już zupełnie  inna historia...Macie na nią ochotę ?


Epizod I. Nasz wymarzony kot


Żadnych zwierząt w domu - nie mamy na to warunków a na dodatek to ogromna odpowiedzialność - zawyrokował Pan M. Tak było dobrze - ja nawet nie protestowałam. Wyjeżdżaliśmy często, a czasem i na bardzo długo , więc taki obrót sprawy był jak najbardziej na miejscu. Ale czasy zaczęły się zmieniać i do naszych uszu wciąż docierało pytanie - Czy mogę mieć psa ? A może chociaż kota, chomika , szczura...? Wizja szczura okazała się dla mnie mocno motywująca. Więc przyłączyłam się do apelu syna - A może tak kota ??? Kot przekonał do siebie pana - w 2010 roku , w wakacje - jako przedstawiciel swojej rasy odegrał wspaniałe przedstawienie. Był cudownie łagodny , miziasty i powalił na kolana serce Pana. Ale ten kot miał już swojego właściciela. Była wielka rozpacz kiedy musieliśmy go zostawić.
Ale  pojawiła się iskierka nadziei na własnego.
Nastał rok 2011 - listopad. Ostatni czas na znalezienie odpowiedniego kota. Ale co oznacza odpowiedni? Czy mieliśmy jakąś jego wizję ? Otóż żadnej. Postawiliśmy wszystko na jedną kartę - kot musi być odpowiedni dla naszej rodziny i na pewno sam nas znajdzie.Jak się za chwilę Dowiecie - kot był mało odpowiedni dla nas,  za to my byliśmy bardzo odpowiedni dla kota Nie przeglądaliśmy  po rasach odpowiednich dla dzieci. Było tylko to -miał być malutki - to było chyba jedyne kryterium.
A może to był błąd ?

Epizod II. Rudra vel Oskar




Czy w listopadzie naprawdę tak trudno jest znaleźć małego kotka ? Szukaliśmy mocno , mieliśmy nawet jednego wziąć do adopcji ale ciągle coś się przeciągało. Potem miała zamieszkać z nami mała , wiejska , czarna kotka - znów coś nie wyszło. Aż pewnego dnia pojawił się On. Za zdjęciu wyglądał na bardzo smutnego kota. Jak pokazałam go mojemu synowi, powiedział :" Jakie on ma smutne oczka". To było to. To musi być ten jedyny.
Mieszkał niedaleko nas. Zaledwie parę kroków. I nie był już taki malutki. Miał około trzech miesięcy. Zadzwoniłam do Pani. Powiedziałam ,że go weźmiemy ale za parę dni bo wyjeżdżamy . Pani była niecierpliwa. Dzwoniła , czy na pewno go chcemy. A my? Mieliśmy już wszystko dla niego przygotowane. Jak mogliśmy go nie wziąć ?
W końcu nastąpił ten dzień. Zabraliśmy tę małą rudą kulkę. Był zadbany. Ale jak się później okazało, tylko fizycznie :(  Pan domu go nie kochał, ba nawet go nie chciał. Bo nie był kotem idealnym. Więc wymierzał mu czasem kopniaki. Czy wiedzieliśmy o tym ? Absolutnie , nie. Ponoć był podarunkiem od ojca właścicielki. Ale czy wypada oddać prezent ? Raczej nie. Więc wersja oficjalna - został został przez nich znaleziony.
Był już późny wieczór kiedy wróciliśmy z nim do domu. Pełni emocji , obaw. Ale to jeszcze nie był jego dom. Od razu jak go postawiłam na podłogę uciekł do góry. Każda próba zbliżenia się do niego kończyła się pogryzieniem:( Byliśmy przerażeni. Ale nie zdziwieni. Dla mnie koty nie są żadną tajemnicą. Wychowywałam się z nimi od dziecka. Ale czemu on tak się zachowywał było dla nas wielką tajemnicą. Na dodatek Pani wiedziała dobrze ,że kot idzie do dziecka. Nie malutkiego oczywiście, ale psychika i reakcja dzieci jest zdecydowanie inna niż nasza. Kolejny dzień upłynął nam na wizycie u weterynarza. Było okropnie. Pojawiło się nawet stwierdzenie ,że musimy go oddać. Od tego czasu pojawiało się ono bardzo często. Ale ja postanowiła  walczyć o niego. Chociaż czasem sama byłam na rozdrożu patrząc na reakcje mojego pogryzionego syna. Nie był on wprawdzie" kotem z piekła rodem " ale było ciężko.  Dostał imię Rudra - ogniowy , waleczny.
Na Oskar nie reagował wcale.  Teraz wystarczy tylko zawołać go po imieniu i już jest. To bardzo mądry i piękny kot. Ale paraliżuje go strach przed dotykaniem , głaskaniem , samotnością .Boi się prawie wszystkiego a jego reakcją na to jest ucieczka lub gryzienie. Przez te dwa lata pobytu u nas dużo się zmienił. Nauczyliśmy go głaskania i wchodzenia na kolana . Ale oby nie było to za często.


Epizod III. Zespół falującej skóry

Rudra , dlaczego tamta Pani chciała Cię oddać ?
- Bo mnie nie lubiła.
Jak to , przecież ona mówiła ,że to jej mąż cię nie lubił ?
- On mnie kopał i okładał pięściami
Dlaczego to robił?
- Bo byłem czasem niegrzeczny
A czy dobrze ci u nas ?
- Tak , dlatego tu przyszedłem - wy mnie rozumiecie



Od początku wydawało mi się ,że jest coś z nim nie tak. Że psychika niesie jakiś bagaż doświadczeń. Ale skąd ? Miałam teorie ,że to pewnie z tego bezdomnego życia , że był krótko z matką ,że...Ale nigdy nie myślałam,że to przez "jego ludzi " - statecznych , ułożonych , z prestiżowymi stanowiskami.

Zespół falującej skóry - to "choroba" zagadka. Dla mnie to takie trochę ludzkie ADHD. Choroba nie do końca poznana , bez jakiś rozsądnych metod leczenia. No chyba ,że uwielbia się leczenie psychotropami. Obserwowałam jego reakcje od samego początku. I coś mi się w tym nie podobało.Ale wszyscy mówili ,że wymyślam, że wyolbrzymiam . Aż to momentu kiedy wyjechaliśmy na osie dni nad morze. Po naszym powrocie choroba zyskała na sile. W momencie ataku , w panice zabrałam go do naszej Pani doktor. Z diagnozą tej choroby są ostrożni. A może jeszcze mało o niej wiedzą? Ja przeczytałam o tym wszystko co się dało już dwa lata temu. Ukochana Pani Doktor powiedziała ,że nie ma na to dobrego lekarstwa . Przerobiliśmy już feromony ale to tylko lekko łagodzi sprawę. Tabletki ziołowe - również . Na razie w momencie ataku stosujemy metodę odwracania uwagi i miłości a on sam żeby nie dopuścić do maksymalnego natężenia zaczyna bardzo mocno gryźć pazurki u tylnych łap. Wygląda to okropnie, ale jemu pomaga. Na szczęście pazury i skóra są nienaruszone.

Rudra, dlaczego choroba się nasiliła ?
- Bo kiedy was nie było bardzo tęskniłem - myślałem ,że już nigdy nie wrócicie. Teraz nawet jak jesteście i tak się o to martwię .

Choroba ta siedzi w głowie. U Rudry to problem z wyrażaniem uczuć , nie umie pokazać skrajnych emocji w jakiś normalny sposób. Umie tylko tak. I pomimo tego ,że bardzo nas kocha nie potrafi inaczej.


Epizod IV. Niespodzianka

Jest mała i słodka. I niespodziewana . Ma około trzech miesięcy. Jest zupełnym przeciwieństwem Rudy - to oaza spokoju , wyczucia , miłości. To znajda mieszkająca w lesie i na polu. Ale dokarmiana przez dobrych ludzi. Nie ma urody prawdziwego amanta. O nie. Jak je, to wszystko ląduje wokół miseczki. A zjeść to on potrafi. Jest malutki i leciutki. Brudny jak nieboskie stworzenie. Zapchlony, zarobaczony i zezowaty. Ale wciąż mruczy. Nieustannie. Chodzi pewnie acz delikatnie. Zjada wszystko, co dla nas jest ogromnym zaskoczeniem. Rudra je tylko kocie karmy. I niczego więcej. Dla maleństwa problemu nie stanowi nawet kiszony ogórek.Chcecie wiedzieć jak znalazł się w domu , gdzie koty miały nidgy nie być i gdzie jest już ktoś kto wymaga niestandardowej pomocy? Pewnie będziecie zdziwieni :) Przyniósł go mój M. Powiedział ,że jak go zobaczył to nie mógł o nim zapomnieć . I wiedział ,że takiego zezowatego szczęścia ,  na pewno nikt nie weźmie. Młody miał jeszcze brata - ponoć ładniejszego i bez "wad". Ale nie , miał być ten i basta. Byłam w szoku. Do samego końca nie mogłam w to uwierzyć. Aż w końcu się pojawił. On - Tandawa. Po wizycie u lekarza , małymi kroczkami wszedł w nasze życie. Jest niesamowicie spokojny i łagodny. Pierwszą noc spędził w pokoju mojego syna przytulony do jego ciała. Po cichu wiem ,że zawsze o tym Marzył ,ale Rudra choć spał z nim, to tylko w nogach.





Epizod V. Zapoznanie

Tego chyba bałam się najbardziej. Bałam się o Rudre - o jego psychikę i o to jak się zachowa. Dzisiaj jeszcze nie powiem Wam jak to będzie , bo sama nie wiem. Ale jedno jest pewne - Młody zostaje. Rudra jak go zobaczył to oczywiście uciekł. Potem zwyciężyła jednak ciekawość. Od wczoraj podchodzi do niego coraz bliżej. Wącha go i obserwuje. Wręcz nie spuszcza z niego oczu. Myślę ,że ciągle jest w szoku. Ale nie rzucił się na niego , nie warczał , nie drapał. Mały natomiast niewiele się wzruszył . Wciąż próbuje go zachęcić do zabawy - ale tak delikatnie , spokojnie. Rudra ucieka -przecież  nie zna tego. Ale Tandawa jest mistrzem przełamywania lodów. Kiedy Rudruś położył się w swoim kuferku, maluszek szybko ułożył się w jego nogach zablokowując Rudrze drogę ucieczki. Mieliśmy niezły ubaw. Ale tak naprawdę to nie lada wyzwanie. Bo wciąż muszę uważać ,żeby nie faworyzować ani jednego ani drugiego ,żeby Rudra miał swoje miejsce i czuł się dobrze,żeby Maluch nie myślał ,że to nie jego dom.
A wiecie jak trudno to zrobić kiedy jeden z nich  nie lubi być głaskany ? Znajomi powiedzieli - mówcie do niego. Niby to proste. Niby mówimy. Ale chyba źle. Tłumaczyć kotu uczucia ??? To dopiero odjazd :) Ale zauważyliśmy ,że kiedy wychodzimy i mówimy mu ,że wrócimy, jest spokojniejszy :) Teraz nie będzie już sam. Bo zawsze kiedy nas nie ma , po powrocie zastajemy go wtulonego w swoją ukochaną zabawkę.

Postępy na dzisiaj :

-koty nie gryzą się
_ Rudra nawet przy misce odchodzi, co bardzo mnie zdziwiło - mają oczywiście każdy swoją -ale cudza okazuje się być lepsza, co też jest problemem bo R. jest na karmie specjalistycznej a T. na wysokobiałkowej , której straszy jeść nie może ;)
-Rudra zaobserwował , że można wchodzić na kolana częściej niż tylko czasami
- zauważył ,że można się gonić i to jest świetna zabawa - szczególnie o  5 rano :))
- ale wciąż nie chce być dotykany przez małego, wciąż ucieka - liczę ,że to się kiedyś zmieni
- kuweta - no tutaj nasz młody, leśny przyjaciel wykazał się niebywałą wiedzą i trafił tam bezbłędnie - jedyny mankament był taki ,że trafił nie do swojej - bo przecież kuweta Rudry taka ładna i duża ;) Ale znaleźmy na to  sposób;)




Kochani - wiem ,dzisiaj zamęczyłam Was niesłychanie. Mam nadzieję ,że mi to wybaczycie. Ale chciałam już dawno zaznaczyć ,że czasami takie błahe objawy mają swoją podstawę i ,że miłość jest wielka pomimo tego ,że czasem boimy się naszych uczuć. Wierzę ,że Tandawa nauczy Rudrę prawdziwej kociej przyjaźni - czegoś ,czego my nie mogliśmy go nauczyć. Liczę też ,że Rudra nauczy maleństwo wielu innych rzeczy - i oby nie było to otwieranie drzwi ;)) Liczę ,że to co się tak spontanicznie wydarzyło w naszym życiu, będzie początkiem czegoś pięknego.

Rudra , Tandawa - czy chcecie nam jeszcze coś powiedzieć ?

Tak - to była super decyzja - będziemy razem szczęśliwi . I oby tak zostało - kot z zamkniętym sercem i kot o zezowatym spojrzeniu .

Trochę mnie nie było tutaj i chociaż starałam się nadrobić wszystkie zaległości w odwiedzinach
 u Was , wiem ,że na pewno mi się to nie udało tak jakbym tego chciała  :((

Kochani i chciałoby się dodać, trochę mniej upalnego - no chyba ,że u niektórych już tak jest. Dajcie znać jaka u Was pogoda. Bo u mnie już zdecydowanie lepiej co bynajmniej nie oznacza ,że jest idealnie. Chłodzimy się jak możemy, a jak już nie możemy to też . Rudra ma najgorzej ale ochładzam go zmoczonymi w zimnej wodzie dłońmi. O dziwo , nawet nie protestuje. Ma też w brodziku miskę z wodą - jakby zapragnął nagle sam się pomoczyć;) Póki co służy mu ona jako dodatkowy duży wodopój.
Ale dobrze , ja nie o tym przecież miałam. Miało być o pięknym dniu.I tak właśnie będzie. Pamiętacie konkursik u Ani - Scraperki , w którym to sponsorem był  sklep MIA home ?



Otóż szczęśliwie stałam się posiadaczką jednej z tych cudownych puszek. Trzeba było napisać tylko co byśmy do nich schowały:) Ja zdecydowanie moją ulubioną herbatkę z napisem " Pięknego dnia". Żeby wciąż pamiętać ,że każdy dzień jest piękny. Teraz już nie ma wyjścia - musi taki być, bo puszeczka jest już u mnie. Przyszła idealnie zapakowana , z piękną etykietą. Zaskoczyła mnie swoją wielkością . Oczywiście zdecydowanie pozytywnie. Jest super pojemna. Można w niej przechowywać niemal wszystko. I na dodatek nie trzeba wciąż zmieniać etykietek bo na tej oryginalnej można pisać do woli kredą. Jak zmieniamy zawartość - myk szmatką i gotowe. Idealne rozwiązanie. Jestem zauroczona tym cudem i wszystkich zapraszam do sklepiku  MIA home.   Znajdziecie tu wiele pięknych rzeczy a Właścicielka to przesympatyczna osoba.



Jeszcze raz dziękuję Anusi za zorganizowanie konkursu oraz sklepikowi .....za te świetne nagrody. I wiecie co się jeszcze wtedy wydarzyło ??? Ania w tym samym dniu wygrała candy u mnie. To było niesamowite.
W końcu marzenia się spełniają.

Pani Sylwio , Aniu - ogromnie Wam dziękuję ♥

I w związku z tym postanowiłam pokazać Wam mój mały kącik wypoczynkowy. Ponieważ nasze mieszkanie to dwie małe kawalerki połączone w pionie, mamy ten luksus , że posiadamy dwa balkony. Jeden z nich służy tylko i wyłącznie na suszenie prania a drugi na relaks z herbatką i prasą . To drugie chętnie dzisiaj uczyniłam a Was zapraszam na małą fotorelację.



 



Marzą mi się białe drewniane krzesełka , fajne doniczki , lepsza organizacja tego miejsca ale na to trzeba będzie jeszcze trochę poczekać. Póki co wprowadzane zmiany są niewielkie i jak widać nie każdemu się podobają :))





Winobluszcz pięciolistny mieszka tu od dwóch miesięcy i jak na razie ma się nieźle. Wcześniej rósł tu tylko tytoniowiec ( te jaśniejsze listki ) , który zawsze robił mi fochy i zanim doszedł do sufitu już padał. Teraz, jak mniemam , ze względu na konkurencję postanowił nie uschnąć zbyt szybko. Taka roślinność jest świetna jeżeli chodzi o ochronę przed słońcem czy też zbyt wścibskimi oczami. Na dodatek sprawia ,że betonowa płyta staje się mniej uciążliwa.





Ten cudowny plik gazet udało mi się wygrać u Lepetitki -http://lepetitka.blogspot.com/

Kochana gazetki są świetne a do tego ćwiczą mój dawno zapomniany niemiecki język :)
Pamiętacie co Wam pisałam wcześniej ,że będzie też o ludziach , którzy piszą jeszcze listy. Ba , nawet tęsknią bardzo za tą formą kontaktu. I taka jest właśnie Lepetika - wrażliwa na codzienne piękno i czarująco zakręcona na formie słowa. Uwielbiam ją czytać :)) Wy pewnie też.