Nawet nie wiem kiedy minął niemal miesiąc od mojego ostatniego wpisu. I chociaż dzieje się wiele, to jakoś wciąż brak czasu na kolejne posty. Dodatkowo życie w permanentym kurzu nie zachęca mnie do optymistycznych wpisów;) Dlatego dzisiaj pokarzę Wam czym zajmujemy się od kliku tygodni.
Na początek znienawidzony przeze mnie "baranek", który oczywiście sama sobie stworzyłam jakieś 7/8 lat temu.


I jak to mówią: "Zamienił stryjek..." A ja już myślę, czy aby za te kilka lat znów zacznę na to biadolić;)) W zasadzie najprostrzym rozwiązaniem byłaby gładka ściana. Ale...nie mieszkam tu sama, więc jakieś kompromisy być muszą.


To co Widzicie to płytka gipsowa. W fazie kładzenia, jeszcze bez fug.Znajduje się na całej ścianie "salonu" , który jest połączony z kuchnią. Obiecuję ,że kiedyś to wszystko pokażę - przed i po.


I znajdujemy się w kuchni. Etap przed demolką:)


Chwila po i ......


Również bez fug. Ale efekt po ich nałożeniu mocno mnie zaskoczył. Niestety nie umiem odpowiedzieć na pytanie czy na plus;) Na pewno zrobiło się zupełnie inaczej :)) To co Widzicie tutaj to już prawdziwa płyta z cegły. Bez oszustwa ;)

A na koniec - pełnia życia:)

Witam Was ciepło w Nowym Roku,

i na początek chciałam Wam bardzo serdecznie podziękować za piękne życzenia świąteczne i noworoczne. Za to ,że w tak ważnym , rodzinnym czasie , Znaleźliście kilka chwil żeby tu zajrzeć. To jest dla mnie bardzo ważne ale też mocno  motywujące :) Jeszcze raz - pięknie Dziękuję za Waszą obecność tutaj.
Na początku tamtego roku pisałam ,że postanowień noworocznych nie będzie. I nie było. Były plany, marzenia. Takie zwyczajne i te mniej realne również. Ale nie było nacisku na to ,że w właśnie w tym roku muszę schudnąć ,zacząć biegać, nauczyć się języka , pływania , latania czy też wielu innych rzeczy. Nie było , bo to mnie nie motywuje , nie zmienia. Wolę cieszyć się chwilą , tym co akurat zostanie nam dane. Nie przegapić tego co ważne. I pamiętać ,że jak się czegoś bardzo chce to na pewno się spełni:) A to ,że przy okazji spełniają się jeszcze marzenia , to już jest całkowite dopełnienie.
A planowanie ? Te codzienne - jak najbardziej. Bez tego byłoby trudno;)

Kochani na początek tego roku postanowiłam co jakiś czas pokazywać Wam miejsca z mojego mieszkania , których jeszcze nie Znacie. A pewnie jest ich trochę :)) Na początek idzie moja ukochana apteczka , która znalazła swoje docelowe miejsce. Na niej - Matrioszki przywiezione prosto z Moskwy. Nie  mogłam się ich doczekać a jak przyjechały to...okazało się ,że są zupełnie  nie w moim kolorze;))) Raczej ciężko mi je w coś wpasować dlatego chwilowo są na zesłaniu apteczkowym.






Dzisiaj mam jeszcze wolny dzień - to chyba tak na rozruch;) Ale od jutra już ostra jazda ;))

Czas biegnie nieubłagalnie. "Na salony" zszedł skrzat domowy, który to co rusz gubi swój "poddupnik". Wróć - on go nie gubi, on zostaje mu niecnie kradziony przez naszego młodszego sierściucha. Bo przecież nie ma na świecie lepszej piłeczki niż ta. Swoją drogą , czy te koty mają wbudowany jakiś wewnętrzny  radar ?  Bo gdzie bym tego nie postawiła to i tak to znajdzie ;) Jedyna szansa na wygodne siedzenie Skrzata , to głęboki sen tego małego piłkarza.

Jakiś czas temu zostałam postawiona przed trudnym wyborem:)Ba - sama sobie ten wybór postawiłam. Kiedy zabrałam się za malowanie grzejników mój mąż zapytał - " A może na czerwono ?". Pojętny uczeń pomyślałam , pamięta jak Mu pokazywałam "takie coś" i byłam tym zachwycona. Ale żeby tak u nas ? To chyba nie bardzo:)Nie pozostawił mi wyboru kiedy Przyniósł farbę. Pomyślałam sobie - trudno - zawsze można przemalować na biało:)Ale na razie nie mam na to ochoty bo lubię go w tej szacie.
Wiem ,że zdjęcie nie oddaje całości i na dodatek jest robione przy lampie. Ale na pewno kiedyś wrzucę szersze kadry;)Grzejnik miał się mocno odcinać od białej podłogi , której aktualnie brak i białego parapetu , którego również brak :))) Ale co tam...







Kolor nie do końca jest taki jak tutaj. Nie jest taki wściekły;

Ten post to wprowadzenie do nowego cyklu , który mi chodzi wciąż po głowie i do którego ogromnie Was potrzebuję. Zatem nieśmiało zaczynam - Jakie jest Wasze zdanie na temat tak mocnego akcentu w mieszkaniu ? Jestem ciekawa Waszych opinii :) 

Przynajmniej jeżeli chodzi o jakość zdjęć :) Na chwilę obecną jest co jest. Nasz kącik wypoczynkowy , ba nasz cały pokój dzienny, po naszym powrocie z Indii przeszedł ogromne zmiany. Jego poprzedni stan wprawiał mnie już w permanentne przygnębienie. Ale nie był to najlepszy czas na zamiany więc musiałam jakoś z tym żyć. Nie podejmowałam żadnych prób żeby to zmienić bo i tak by to nic nie dało. Zresztą to temat na osobny post. I chociaż nie dokonaliśmy żadnych radykalnych zmian- te jeszcze przed nami- to tak jak napisałam , zmieniło się niemal wszystko. Teraz uwielbiam tu przebywać , zmieniać , przestawiać i dopasowywać kolejne elementy układanki. W końcu czuję ,że jestem u siebie ;))

Czyli post specjalnie dla Was. W podziękowaniu ,że tutaj Jesteście pomimo tak słabej frekwencji z mojej strony. Z szacunku. Bo taki na pewno Wam się należy.

Zapracowana na maksa , z bolącym gardłem i głosem w totalnym zaniku – jestem. Chociaż na chwilkę. Bo teraz mam czas na realizację. Nie mogę go przegapić bo za długo na niego czekałam. Nie narzekam , chociaż czasami padam z nóg. Jeszcze tylko chwila , jeszcze tylko parę dni. I znów wszystko wróci do normy. Na pewno nie takiej jaka była wcześniej, ale do normy. Lubię jak wszystko jest wiadome, poukładane. Ale kiedy takie nie jest staram się stanąć do tego najlepiej jak umiem. Dostosować się do każdej sytuacji. Być elastyczną. Nie zamykać się nadto w swojej skorupie. Jednak jeżeli zapytacie mnie czy to jest łatwe. Odpowiem ,że absolutnie !!! :)

Ale w momencie kiedy podejmiesz decyzję wszystko zaczyna płynąć w odpowiednim kierunku. Musisz tylko się na to zgodzić.

Ostanie dni chociaż wiążą się ze zmianami zawodowymi, tak naprawdę dotyczą zmian mnie samej. Obserwowania mojej granicy , mojej „mocy”.

Kochani życzę Wam takiego wglądu do środka. Zatrzymania lub biegu – ale takiego w którym odkryjecie ,że jesteście silniejsze niż wam się wydaje, że możecie więcej niż jesteście w stanie unieść. Tak lekko , bez dramatu.

I dla Was - mój nowy zakup. Drewniany okrągły stolik. O takim właśnie marzyłam. W super cenie - do lekkiego liftingu:)

W tle widać też nasz nowy narożnik i cudowną podusię od Martusi.

A tak w temacie narożnika - Macie jakieś sprawdzone sposoby na kocie drapanie ? ;)) 

 

Życzę Wam wspaniałego tygodnia,

Ilona

Chociaż tytuł posta dotyczy tego co dzieje się w pokoju mojego syna, pomyślałam ,że równie dobrze może dotyczyć on mnie i tego co aktualnie dzieje się u mnie. Jednak trzymając się pierwszej mojej myśli , chciałam Wam pokazać co przeszło to pomieszczenie dwa lata temu. Wtedy to niemal równocześnie z remontem zaczęłam swoją blogową przygodę. To co się działo w naszym mieszkaniu było już tak nie do zniesienia ,że potrzebowałam chyba niezłej terapii ;)) Znalazłam ją w pisaniu.

I teraz , chociaż już minął ten szalony czas , ja nadal tu jestem. I cieszę się z tego ogromnie.

A pokój ? No cóż , aż wstyd się przyznać ,że od tych dwóch lat pokazałam Wam tylko migawki z tego pomieszczenia. Bo wydawało mi się ,że wciąż jeszcze nie jest perfekcyjny , że czegoś mu brakuje ,że... A to co za chwilę zobaczycie w żaden sposób nie jest idealne. Nie warto czekać. Bo i tak zawsze możemy znaleźć milion powodów do tego aby czegoś nie zrobić.

Czas pokazania pokoju zastał mnie nagle , w pośpiechu i bałaganie , kiedy to zadzwonił mój mąż z informacją ,że właśnie wiezie kanapę do tegoż to przybytku. W popłochu chwyciłam za aparat.

Teraz już nie mam wyjścia.

Zdjęć przed jak na ironię nie mogę znaleźć. A miałam je przecież:(

To co udało mi się wyszukać w żaden sposób nie oddaje wymiarów tego pomieszczenia.

Pokój był maleńki - mieściło się tam tylko łóżko i to do pewnego tylko momentu. To co widzicie koło niego to pudełko za którym była już tylko ściana. Robiło się tam coraz gorzej. Mieliśmy do wyboru dwie wersje: albo kupić większe mieszkanie ( co niemal się już działo ) albo zmodernizować to w jak najlepszy sposób. Na szczęście zostaliśmy. Lubimy to mieszkanie i jego lokalizację. Jest ciekawe , chociaż mało funkcjonalne. Dla przypomnienia - są to dwie kawalerki połączone w pionie.

Część przeróbek już zastaliśmy. Część zrobiliśmy sami. A kolejne  wciąż jeszcze czekają. Chociaż mieszkamy tu już 12 lat :)

Niestety nie unikneliśmy wielu pomyłek , byliśmy zbyt ufni i za bardzo pobłażliwi w stosunku do fachowców. Teraz jesteśmy już mądrzejsi o pewną wiedzę.

Ale w  końcu zobaczyliśmy światełko w tunelu.

Tutaj lepiej widać wymiary pokoju – łóżko stoi już przy samej ścianie.

I witamy w naszej sypialni:) Ta wyrwa na ścianie to granica pomiędzy pomieszczeniami. Tutaj też lepiej możecie się przyjrzeć wielkości pokoiku.

Zaletą dwóch kawalerek niewątpliwie są dwa duże pokoje. Pisząc duże , naprawdę mogę się z tym zgodzić w 100%. Zatem strata "paru" centymetrów z naszej alkowy niewiele nam zmieniła. Oczywiście poza zabraniem jednego okna:) Ale i to nie stało się żadną przeszkodą - mamy jeszcze dwa całkiem spore.

Chociaż pierwsze wrażenie po postawieniu ściany nie było takie różowe. To co Widzicie po lewej stronie , to wejście do naszej sypialni. Było ponuro i dziwnie. Ale tylko do czasu zagipsowania ścian.

I tak powstał nowy pokój. Rozmiarowo nadal nie jest szalony. Jednak bez porównania z tym co było przed . Teraz ma pewnie wymiary niejednego "normalnego" pomieszczenia w blokach.

I bohater całego zamieszania w trakcie pracy po wyburzaniu ścian.

W końcu nastał czas na stan " w trakcie ". W pełnym bałaganie 

( no może nie do końca pełnym , bo potrafi jeszcze wiele ;))

 

Tutaj jest lepiej widoczna druga część pokoju. Wcześniej nie miałam tego jak pokazać.

Jeżeli spojrzycie w górę to zobaczycie dawną granicę pokoju , którą wyznacza to wzmocnienie.

Nowe życie tego pomieszczenia to : nowe/stare duże okno , nowe ściany , panele , drzwi , parapet oraz rolety. Ale o tym będzie już innym razem :))

Mam nadzieję ,że jakoś dorwaliście do końca ;))

Wspaniałego dnia Wam życzę ♥

p.s. Jakby ktoś chciał kupić łóżko widoczne na zdjęciach to proszę o kontakt. Mam też jeszcze dwa regały i szafę narożną /biurko.

Ilona

Ale pewnie niebawem to się zmieni :) Chociaż wiem ,że na pewno nie w takim stopniu jak bym tego chciała. Zadomowią się u nas tylko malutkie akcenty wskazujące na ten świąteczny czas. 

Bo na nic większego nie ma szans.

 

Ale tak to bywa jak się bierze za remonty , które z góry są skazane na niepowodzenie czasowe. Bo po drodze trzeba jeszcze zrobić wiele innych , niemniej ważnych rzeczy.

W każdym razie – mam co mam. I jestem szczęśliwa ,że mam ;) Paradoksalnie.

A do tego wczoraj przyszedł ON. Skrzat ???

Czyżby skrzat ? Bo jeżeli tak , to teraz nic już nie będzie mi straszne:) 

 

To wspaniały prezent. Znaleziony przez Kogoś , kto wiedział ,że właśnie mi może on sprawić tyle radości:)Czyż nie jest uroczy? ;)

Kochani - życzę Wam właśnie takich Dobrych Duszków a uśmiech mojego Skrzata niech przynosi Wszystkim  radość

Do zobaczenia niebawem 

Ilona 

Czy to jest już passe ? Bo ja to chyba nigdy tak naprawdę nie jestem na bieżąco z nowymi trendami. I to bynajmniej nie dlatego ,że nie wiem co w trawie piszczy. O nie. Czasami jednak nachodzi mnie taka nieodparta myśl ,że jestem mocno do tyłu. Bo kto o zdrowych zmysłach pokazywałby tak starą i chyba już niemodną apteczkę ?

Ale ja pokazać Wam muszę. Bo to moja wielka miłość. Szafki, szafeczki , stoły i stoliczki, lampy duże i małe , krzesła i krzesełeczka. Oj, czy to już się leczy? I wszystko , jak by na to nie patrzeć to typowy vintage. Jednak w moim mieszkaniu nie ma tylko samych „rupieci”. Musicie uwierzyć mi chyba na słowo , bo to co Wam pokazuję wygląda zupełnie inaczej :)

Lubię połączenie starego z nowym. Klasycznego z kiczowatym. Drogiego z tanim. I być może pokocham też połączenie „starej dechy z klasycznym marmurem” ;))) Jednak dzisiaj kocham moją apteczkę.

Szafeczka jest oryginalna o czym świadczy jej „numer seryjny” i nieodparty zapach leków. Wypatrzyłam ją jakiś rok temu w oszałamiającej cenie 10 zł:) Więc...przyjechały trzy. Ale tylko ta jest typową apteczką z krzyżykiem. Pozostałe dwie są nieco inne.Na zdjęciu nie ma jeszcze szklanych półeczek ale nie zdążyłam ich przygotować. Zresztą nie nadążam z niczym w te ferie:)) Jak dobrze , że się kończą bo znów życie nabierze zdrowego rytmu ;)

Miejsce apteczki jak zwykle - tylko chwilowe