Dzisiaj pokażę Wam jedną z tych rzeczy , która potrafi wprowadzić mnie w dobry nastrój ,bez względu na to jaka pogoda jest aktualnie za oknem.

Dzisiaj trochę niecodzienny temat :) Ale pomyślałam sobie ,że zanim wystawię tę półeczkę na sprzedaż najpierw pokażę ją Wam. A może akurat którejś z Was się spodoba ? ;)
Moje zamiłowanie to takich rzeczy już dobrze znacie. A że kiedyś nadarzyła się okazja to kupiłam trzy sztuki takowych. Dwie z nich już zdążyły się zadomowić w naszych pokojach. A ta wciąż czekała na swoją kolej. W końcu zdecydowałam ,że zanim plany na nią się wyklarują, to być może już nigdy nie zawiśnie w przeznaczonym sobie miejscu. W końcu wszystko się zmienia ;))
Półeczka była odnowiona z myślą o naszym mieszkaniu. Nigdy jednak u nas nie wisiała. Posiada wiele niedoskonałości , których to nie starałam się zakryć. Lubię ją taką pokiereszowaną , nie skrywającą swojej historii.
Drewno jest zdrowe. Półeczka została pomalowana specjalnymi farbami do drewna.
Długość -59cm        Szerokość - 30cm

Może ktoś ją taką pokocha ? :))

Wracam do Was doładowana pozytywnie po wspaniale spędzonym weekendzie ( chociaż wiem ,że to już środa :)) Radosna podwójnie , bo właśnie wczoraj odebrałam swoje białe szkiełko z serwisu. Nasza współpraca już nie była owocna. Powiem więcej - wymagała niezłej gimnastyki żeby cokolwiek było widoczne. Ale teraz cieszę się jak dziecko i tą radością oczywiście dzielę się z Wami :)
A dla zainteresowanych tematem - aparat został dokładnie wyczyszczony. Głównym problemem była matryca ale i szkiełko też się podłożyło pod zdolne rączki serwisanta. Punkt odnalazłam przypadkiem po wielu dniach poszukiwań czegoś co będzie niedaleko i niedrogo. W końcu się udało. I na dodatek przegląd był darmowy. Jeżeli cena za usługę by mi nie odpowiadała - nie ma problemu. I to mnie przekonało. Dodatkowo zleciłam również przegląd kolorów i ewentualne ich ustawienie. Cena nie uległa zmianie:)
A Wy widzicie różnicę ??? :)

Linoryty zostały kupione jakiś czas temu na targu staroci. Najpierw wpadł mi w oko ten czerwony - wystawał wdzięcznie z pudełka z napisem "przecena". Ale jakieś dwa pudła dalej znalazł się i drugi. A ponieważ uwielbiam powtarzalność , mojej radości nie było końca. Już od dłuższego czasu szukałam czegoś ciekawego na ścianę nad łóżkiem w naszej sypialni. W myślach przerabiałam już tysiące wizji. Nie mogło być tego za dużo bo ściany w naszym mieszkaniu są zbrojone;) Nie ma mowy o częstej zmianie bez użycia wiertarki. A to nie wchodziło póki co w grę. Obrazki i tak wiszą na tymczasowych hakach - którego to widoku Wam zaoszczędziłam :)
Linoryty pochodzą z okolic Wisły ,i  jak przypuszczam wyszły z rąk tamtejszych artystów. Posiadają sygnaturę i podpis ale za nic nie mogę go rozszyfrować. Jednak nie to jest dla mnie ważne. Ważne jest ,że skradły moje serce , że wpisały się w wystrój sypialni i przede wszystkim - były tanie. Chwilowo nie pokażę Wam całej ściany w tej części pokoju, bo nie ma i co. Wizja na nią jest ciągle w głowie - z realizacją gorzej. Ale wiecie...życiowe zakręty;)

ubieram pościel w te kolorowe postacie cyrkowe. Taką optymistyczną i kolorową. I chociaż bez ostrego buntu z Jego strony , wiem że to już ostatni raz. I trochę mi smutno ,że to wszystko tak szybko się dzieje. Ale nie na tyle, by nie pozwolić Mu dorastać , wybierać. Dlatego razem z pościelą , w daleką podróż musimy spakować też łóżko. Drewniane , stabilne , duże. To samo w którym spał jako Mały Chłopczyk chowając się przed potworami podłóżkowymi. Czas...Nie , nie będę Go zatrzymywać , nie będę Go gonić. Pozwalam Mu na wybór sofy. Mało wygodnej do spania , pewnie też mało stabilnej. Ale za to z  poduchami i wygodnym miejscem do siedzenia. Bo to jedyne miejsce w tym pokoju gdzie można usiąść. No , nie licząc oczywiście fotela przy biurku. Czas...

czyli o tym jak to dobrze , że marzenia się spełniają :) Pamiętacie jeszcze może moja miłość do wodniarek ? Jeżeli nie to chętnych odsyłam na moja meblowego bloga ;)
Będąc w procesie twórczym , ba a nawet jeszcze w mniej twórczym , kiedy to pył ze szlifowania wdzierał się prawie wszędzie, moje myśli odbiegały daleko w dal. Do krainy przepięknych gałek ceramicznych. Oj , czego tam nie było. Gdybym tylko mogła, kupiłabym wszystkie. Ale na szczęście nie mogłam. Przeglądając niemal wszystkie dostępne oferty krajowe, trafiłam również i na to- dot design. I już miałam niemal dostać olśnienia, jednak coś pokrzyżowało moje plany. Tym razem nie udało mi się ich zrealizować ale...wciąż nie dawało mi to spać spokojnie. Kiedy więc zobaczyłam candy u Agnieszki z tymi gałeczkami, aż ze zdumienia przecierałam oczy. Marzyłam o nich tak bardzo ,że w końcu marzenie to się zmaterializowało. Oczywiście dzięki niemałej pomocy Czarodziejki Agi. Kochana - dziękuję Ci. Teraz już znasz historię spełnionych marzeń ;)



Gałeczki wędrowały po moim mieszkaniu jak niejeden rasowy traper aby w końcu wylądować w tej części mojej sypialni , której jeszcze nie Znacie ;)
Na zdjęciach powyżej przykręciłam je w miejsce , w którym w moich marzeniach znaleźć się miały. Bez tego ani rusz. Na tę że doniosłą chwilę jedna z wodniarek przybyła do mojego domku. Ale tylko na chwilę.
Czeka na swojego nowego właściciela. Może ktoś ją zechce ? W razie pytań - proszę pisać na maila - cena dla blogerek zdecydowanie mniejsza niż normalnie :)) Oczywiście bez tych gałeczek - te są moje. Ale mogę zamówić podobne lub takie same.

A co dla ciała ??? Kolejny cukierasek. Ale nie Sugerujcie się tytułem - książka przyszła do mnie jeszcze latem :)) Wygrałam ją u Wspaniałej Kobietki, która jeszcze wspanialej gotuje.


Gotowanie według pięciu przemian zawsze było dla mnie czarną magią. Teraz jest już zdecydowanie lepiej. Na przepisy z tej książki zapraszam na mój blog o gotowaniu. Co jakiś czas postaram się z Wami tym podzielić. A jeżeli Chcecie jeszcze coś dla strawy to zapraszam na bloga Marioli.



I na koniec mała zagadka - jak Myślicie na czym leżą gałeczki ??? A jeżeli już Wiecie to czekam na opis tego "czegoś" . Jestem bardzo ciekawa Waszych wizji.


Rudra ma się na szczęście lepiej. Złapał jakąś "jesienną " infekcję. Jest na zastrzykach na które musimy jeździć codziennie. Ale nie był to ani pęcherz ( co cieszy nas ogromnie , bo raz już to przeżywaliśmy) ani też silne zakłaczenie. Infekcja "przeszła " jednak na mnie :))

a raczej powinnam powiedzieć ,że bywam w tym świecie. Zdecydowanie moja głowa wciąż zajęta jest czymś bardziej przyziemnym. A to uczymy się kursu pierwszej pomocy , a to szyjemy i projektujemy strój na "dzień grecki" albo dla odmiany szykujemy się na wyjazd weekendowy. W tym wszystkim oczywiście normalne życie.  A w kocim świecie...Wszystko nie tak jak być powinno. Właśnie wróciłam z Rudrą od weterynarza. Diagnoza jak wróżba z kart - albo odezwał się znów pęcherz albo kot nie może się pozbyć kłaków. Cztery zastrzyki zrobiły swoje - przynajmniej na chwilę obecną. Ale jak znam życie to dopiero początek ;)

Na osłodę życia kociego dokonałam super zakupu w Biedronce - cena świetna , produkt znakomity.