Mój ostatni wpis mógłby na to wskazywać:)) Ale mam nadzieję, że to jeszcze nie jest ten moment;)
Kochani - dziękuję Wam za każde słowo, opinie, maile i pogaduszki. Są one dla mnie bardzo cenne ale w temacie zmiany tegoż obszaru pozostaje wierna temu co napisałam. Dla wyjaśnienia odniosę się jedynie do dwóch tematów - bo to one nurtowały najbardziej;)

Napisałam Wam, że jakakolwiek by nie była moja decyzja - pozostanę nadal w blogerskim świecie. Tylko może trochę bardziej na moich warunkach. Dlatego też mam Was na uwadze i nie zostawię bez dalszych wskazówek;) Wiem, że zakończenie Spełnionych Marzeń dla niektórych byłoby trudne dlatego proszę - Nie Martwcie Się:) Bez względu jaką drogę wybiorę - dam Wam znać;)

Marketing. O tym chcę krótko. Pisząc o statystykach itp. miałam na myśli tylko i wyłącznie odbiór  blogów poprzez liczby a nie pasje. I nic po za tym:)

Uff. Koniec wyjaśnień. Do reszty się nie odniosę. Wszystko już zostało napisane. Jak i to,że posty będą się pojawiać przez te dwa miesiące.

A na rozruch - poremontowe wspomnienia. Chociaż może to nie jest najlepsze słowo. Bo remont nadal się nie zakończył;))

Wolałbym też proste lusterko ale nie wchodzi to w grę :( Czemu ? Nie pytajcie ;)))

Nawet nie wiem kiedy minął niemal miesiąc od mojego ostatniego wpisu. I chociaż dzieje się wiele, to jakoś wciąż brak czasu na kolejne posty. Dodatkowo życie w permanentym kurzu nie zachęca mnie do optymistycznych wpisów;) Dlatego dzisiaj pokarzę Wam czym zajmujemy się od kliku tygodni.
Na początek znienawidzony przeze mnie "baranek", który oczywiście sama sobie stworzyłam jakieś 7/8 lat temu.


I jak to mówią: "Zamienił stryjek..." A ja już myślę, czy aby za te kilka lat znów zacznę na to biadolić;)) W zasadzie najprostrzym rozwiązaniem byłaby gładka ściana. Ale...nie mieszkam tu sama, więc jakieś kompromisy być muszą.


To co Widzicie to płytka gipsowa. W fazie kładzenia, jeszcze bez fug.Znajduje się na całej ścianie "salonu" , który jest połączony z kuchnią. Obiecuję ,że kiedyś to wszystko pokażę - przed i po.


I znajdujemy się w kuchni. Etap przed demolką:)


Chwila po i ......


Również bez fug. Ale efekt po ich nałożeniu mocno mnie zaskoczył. Niestety nie umiem odpowiedzieć na pytanie czy na plus;) Na pewno zrobiło się zupełnie inaczej :)) To co Widzicie tutaj to już prawdziwa płyta z cegły. Bez oszustwa ;)

A na koniec - pełnia życia:)

chodziła za mną od dawna. Jednak od momentu pojawienia się pomysłu aż do jego realizacji, ulegał on ciągłym zmianom w mojej głowie. Nawet wtedy, kiedy przybita została pierwsza deska, nadal nie byłam pewna czy to dobry pomysł. Ale kiedy zobaczyłam całość, odetchnęłam z ulgą.
Dla tych, którzy pamiętają moje dylematy - na ścianie miała się znaleźć tapeta, farba w jakimś kontrastowym kolorze, deski , betonowe bloczki oraz sklejka drewniana. Ta ostatnia mocno walczyła z deskami. Na jej niekorzyść wpłynął fakt, że była ogromnie wielka i ciężka. Zostały deski. Jednak te , które są dostępne we wszystkich marketach budowlanych nie spełniały naszych oczekiwań. A przyznam szczerze,że nie były one zbyt wygórowane:) Padło więc na stolarza. I chwała mu za to. Znalezienie takiego w naszym mieście okazało się nie lada wyzwaniem. Wszyscy do których dzwoniliśmy, robili jedynie drzwi i schody:( Na szczęście udało się. Kilka kilometrów od nas. Mały, domowy tartak. Cudowny. Nasze deski zostały przycięte na taki wymiar jaki nam odpowiadał. Wcześniej zrobiłam małą przymiarkę i narysowałam sobie na ścianie dwa wymiary, które braliśmy pod uwagę. Nie chciałam mieć w domu góralskiej chaty dlatego wybrałam rozmiar - 12 cm. Po położeniu wygląda to tak:)


Chociaż ściana jest krzywa , nie widać za bardzo łączeń. Bardzo podoba mi się efekt takiej naturalnej sosny , jednak nie pasuje zupełnie do paneli. I tutaj kłania się kompromis rodzinny. Zgodziłam się na parę pomysłów mojego męża;) I chociaż panel jest ok, nie wszystko mi z nim współgra. Zwykła biała podłoga byłaby najbardziej odpowiednia.


a tak było przed :)

żeby zmienić całą koncepcję pokoju tylko ze względu na jedną lampę ? ;))

obiecanego candy:) Wiem ,że czas na nie przeciąga się w nieskończoność, ale tak to już ze mną bywa. Najpierw mam pomysł, później go zmieniam , znów wracam do punktu wyjścia, kupuję co trzeba i...Nagle wymyślam coś co trudno jest mi zrealizować:) Ale w ogólnym rozrachunku jestem zadowolona. Chcę jednak byście i Wy byli zadowoleni , bo w końcu nie dla siebie to robię;)
Kochani - dzisiaj tylko rąbek tajemnicy ale mam nadzieję ,że finał jest tuż, tuż. Jednak żeby nie było tak łatwo, najpierw pokażę Wam ścianę w sypialni:) W zasadzie to jej malutki fragment.


I co ? Widzicie różnicę ? :))) Piękne te drewniane deski na ścianie ? A może to jednak tapeta ? Bo sama nic kompletnie nie widzę !!! Dwa tygodnie remontu i nic ? Chyba potrzebuję lepszych okularów, najlepiej różowych.

Chociaż tytuł posta dotyczy tego co dzieje się w pokoju mojego syna, pomyślałam ,że równie dobrze może dotyczyć on mnie i tego co aktualnie dzieje się u mnie. Jednak trzymając się pierwszej mojej myśli , chciałam Wam pokazać co przeszło to pomieszczenie dwa lata temu. Wtedy to niemal równocześnie z remontem zaczęłam swoją blogową przygodę. To co się działo w naszym mieszkaniu było już tak nie do zniesienia ,że potrzebowałam chyba niezłej terapii ;)) Znalazłam ją w pisaniu.

I teraz , chociaż już minął ten szalony czas , ja nadal tu jestem. I cieszę się z tego ogromnie.

A pokój ? No cóż , aż wstyd się przyznać ,że od tych dwóch lat pokazałam Wam tylko migawki z tego pomieszczenia. Bo wydawało mi się ,że wciąż jeszcze nie jest perfekcyjny , że czegoś mu brakuje ,że... A to co za chwilę zobaczycie w żaden sposób nie jest idealne. Nie warto czekać. Bo i tak zawsze możemy znaleźć milion powodów do tego aby czegoś nie zrobić.

Czas pokazania pokoju zastał mnie nagle , w pośpiechu i bałaganie , kiedy to zadzwonił mój mąż z informacją ,że właśnie wiezie kanapę do tegoż to przybytku. W popłochu chwyciłam za aparat.

Teraz już nie mam wyjścia.

Zdjęć przed jak na ironię nie mogę znaleźć. A miałam je przecież:(

To co udało mi się wyszukać w żaden sposób nie oddaje wymiarów tego pomieszczenia.

Pokój był maleńki - mieściło się tam tylko łóżko i to do pewnego tylko momentu. To co widzicie koło niego to pudełko za którym była już tylko ściana. Robiło się tam coraz gorzej. Mieliśmy do wyboru dwie wersje: albo kupić większe mieszkanie ( co niemal się już działo ) albo zmodernizować to w jak najlepszy sposób. Na szczęście zostaliśmy. Lubimy to mieszkanie i jego lokalizację. Jest ciekawe , chociaż mało funkcjonalne. Dla przypomnienia - są to dwie kawalerki połączone w pionie.

Część przeróbek już zastaliśmy. Część zrobiliśmy sami. A kolejne  wciąż jeszcze czekają. Chociaż mieszkamy tu już 12 lat :)

Niestety nie unikneliśmy wielu pomyłek , byliśmy zbyt ufni i za bardzo pobłażliwi w stosunku do fachowców. Teraz jesteśmy już mądrzejsi o pewną wiedzę.

Ale w  końcu zobaczyliśmy światełko w tunelu.

Tutaj lepiej widać wymiary pokoju – łóżko stoi już przy samej ścianie.

I witamy w naszej sypialni:) Ta wyrwa na ścianie to granica pomiędzy pomieszczeniami. Tutaj też lepiej możecie się przyjrzeć wielkości pokoiku.

Zaletą dwóch kawalerek niewątpliwie są dwa duże pokoje. Pisząc duże , naprawdę mogę się z tym zgodzić w 100%. Zatem strata "paru" centymetrów z naszej alkowy niewiele nam zmieniła. Oczywiście poza zabraniem jednego okna:) Ale i to nie stało się żadną przeszkodą - mamy jeszcze dwa całkiem spore.

Chociaż pierwsze wrażenie po postawieniu ściany nie było takie różowe. To co Widzicie po lewej stronie , to wejście do naszej sypialni. Było ponuro i dziwnie. Ale tylko do czasu zagipsowania ścian.

I tak powstał nowy pokój. Rozmiarowo nadal nie jest szalony. Jednak bez porównania z tym co było przed . Teraz ma pewnie wymiary niejednego "normalnego" pomieszczenia w blokach.

I bohater całego zamieszania w trakcie pracy po wyburzaniu ścian.

W końcu nastał czas na stan " w trakcie ". W pełnym bałaganie 

( no może nie do końca pełnym , bo potrafi jeszcze wiele ;))

 

Tutaj jest lepiej widoczna druga część pokoju. Wcześniej nie miałam tego jak pokazać.

Jeżeli spojrzycie w górę to zobaczycie dawną granicę pokoju , którą wyznacza to wzmocnienie.

Nowe życie tego pomieszczenia to : nowe/stare duże okno , nowe ściany , panele , drzwi , parapet oraz rolety. Ale o tym będzie już innym razem :))

Mam nadzieję ,że jakoś dorwaliście do końca ;))

Wspaniałego dnia Wam życzę ♥

p.s. Jakby ktoś chciał kupić łóżko widoczne na zdjęciach to proszę o kontakt. Mam też jeszcze dwa regały i szafę narożną /biurko.

Ilona

Wszyscy już dawno po Świętach a u mnie jeszcze post wielkanocny. Dlatego szybciutko biegnę do Was z czymś innym. Niestety mało wnętrzarskim.

Bo u mnie się dzieje. Szybko i intensywnie. Czasem nieprzewidywalnie , czasem świadomie intensywnie. Taki to czas. Zmian wszelakich – małych i dużych. Wewnętrznych i zewnętrznych. Podświadomie czułam ,że tak właśnie będzie .I jest.

Działanie. To ostatnio słowo , które wciąż mi towarzyszy.

No i biję swoje rekordy. W malowaniu własnej przestrzeni. Bo jeszcze nigdy nie zajęło mi to tyle czasu co teraz. Nie pamiętam sytuacji w której po dwóch godzinach malowania uciekam do łazienki , biorę szybki prysznic i lecę. Do pracy lub do „nauki”. Po powrocie znów malowanie. Przerywane okropnie. Czasami mam wrażenie ,że moje mieszkanie ma jakieś 150 m2:) A jego końca wciąż nie widać.

Po drodze wpada jeszcze skręcanie, wyrzucanie ,mierzenie, przenoszenie...No i zwyczajne życie rodzinne. O tym nie trzeba Wam już pisać ;)

Ale jest szczęście , jest radość. Bo przecież właśnie tego chciałam. Bo się realizuje. I nie musi być wielkie , ważne że jest moje. Własne.

Wczoraj wieczorem wróciłam z Poznania. Mega zmęczona ale też naładowana pozytywną energią. Miasto przywitało mnie świetną pogodą i jeszcze lepszą atmosferą. Zdjęć nie mam prawie wcale. I na pewno nie z głównego jego miejsca. Liczę jednak ,że za dwa tygodnie uda mi się to nadrobić. Bo przede mną jeszcze pięć takich wizyt. Związanych z intensywnym szkoleniem mojej osoby;)

A żeby nie było tak bardzo niewnętrzarsko to mam dla Was jedno zdjęcie z mojego placu boju :)

Pozdrawiam Was ciepło i życzę wspaniałego nowego tygodnia

Ilona